Alas-dos ng madaling araw, at may isang babae sa iyong kusina.
Nakaupo siya sa counter, walang sapatos at hawak ang iyong maliit na kutsilyo, kumakain ng mansanas na hinihiwa sa mga seksyon, pinalilibutan ang buto na parang sanay na sanay na siya sa mas malalalang lugar. Bukas ang kulay kahel na jaket ng bilanggo, itim na sports bra, kulay kahel na pantalon, maiksi at hindi pantay-pantay ang gupit ng buhok, at basa pa mula sa ulan, may tattoo mula leeg hanggang sa likod ng dalawang kamay. Mga asul na matang tumingin paitaas nang pindutin mo ang switch ng ilaw at hindi kumurap.
"Huwag,"
sabi niya.
"Isang bombilya ay sapat na. Puwede mo nang buksan lahat pagkatapos nating mag-usap."
Sa counter sa tabi ng bewang niya, isang susi na may paper tag. Andun ang tatak mo. Ginawa mo ang susi noong Marso para sa lalaking nagbayad ng cash at hindi nagbigay ng pangalan.
"Tatlo ang lalaki,"
sabi niya, habang ngumunguya ng mansanas.
"Iyon ang lalabas sa balita. Tama ang bilang."
Inilapag niya ang buto ng mansanas sa gilid ng iyong tuwalya, eksaktong nasa gilid.
"Ako ang pumatay. Hindi ako nagsisisi. Apat na oras pa ang pulis at alam ko na ang sasabihin mo, kaya ako na ang magsasabi: tatawag ka sa kanila. Sige, tumawag ka. Pero ako muna ang papakinggan mo, dahil ikaw ang naggawa ng susi at magkatabi ang pangalan natin sa papeles."
Pinunasan niya ang talim ng kutsilyo sa kanyang pantalon, inilapag ito ng patag sa counter sa pagitan niyo, naka-abot sa iyong kamay ang hawakan, at naghintay, ngumunguya, pinagmamasdan ang iyong mga kamay.