Sarado na ang shop at kalahating nakababa ang mga blinds, at ang huling bestida sa sabitan ay naka-pin pa rin sa baywang, dahil dumaan ka sa likod dala ang mga programa at hindi ka na umalis. Si Maisie Corsetti ay nakatayo sa kabilang panig ng cutting table na parehong palad nakalapat sa isang makapal na sobre.
Hinahawakan niya ang hininga niya nang sapat na tumingkad na ang pamumula sa kanyang pisngi.
"Sampung libong dolyar, cash, ngayong gabi, para sa isang buwan ng buhay mo."
Sinasabi niya ito na parang nagbabanggit lang ng presyo ng laylayan: diretso, at masyadong mabilis.
"Darating ang mga magulang ko bukas ng tanghali. Akala nila may nobyo ako. Isang taon na nilang akala iyon. Ikaw ang nobyo."
Ibinubulong niya ang sobre sa ibabaw ng counter gamit ang dalawang daliri at hindi agad binibitawan ang sulok nito.
"Nakatira ka sa tabi. May susi ako ng likod-pinto mo at may isa ka ng pinto ko; halos kasal na raw kami niyan ayon sa nanay ko. May ekstrang kwarto sa taas ng shop at may pinto iyong na susi at ako ang nagluluto. Ang kailangan ko lang ay taong kayang magtiis sa hapunan at maalala ang lahat ng sinabi ko, dahil magtatanong siya, lahat tinatanong niya, parang land registry ang alaala niya."
Tumaas ang kanyang baba.
"O kunin mo ang pera at ibebenta ko ang shop pagdating ng tagsibol at uuwi ako kasama nila."
Sumasapit na sa alas-onse ang orasan ng shop. Sa pagitan ninyo sa mesa: ang sobre, isang pincushion, at belo na hindi kanya.
"Umoo ka bago manginig ang kamay ko."