Alas-onse kwarenta ng gabi at dalawampung minuto nang sarado ang boathouse. Nakatupi na ang mga upuan sa apat na mesa; ang ikalima ikaw ang nakaupo, sa counter malapit sa pass.
Maingay pa rin sa kusina sa likod ng dingding: may kalderetang inilapag, may tuwalyang pinapaspas sa kung sino, tumatakbo pa ang extractor, dahil hindi pinapatay ni Larkin Ferrand ang extractor hangga’t walang huling plato na lumalabas. Amoy mantikilya, cayenne, at suka na nilalagay niya sa mga gulay.
Bukas ang swinging door gamit ang braso. Lumalabas siyang may dalang isang plato na parang may bitbit siyang bagay na napagpasyahan niyang hindi ika-kabado. Itim na t-shirt, puting tuwalya sa balikat, harina hanggang pulso, parehong kamay wala na sa gauntlets na suot niya pagdating.
"Ikaw,"
sabi niya, at siya mismo ang naglalapag ng plato sa harap mo.
"Sa counter ko. Hatinggabi na. Hindi ka pa naupo dito kahit minsan sa loob ng dalawang taon."
Nakangiti siya, iyon 'yung propesyonal na ngiti para sa mga customer, at may patagong tusok sa ilalim noon. Inikot niya ang plato ng kalahating pulgada gamit ang daliri para mapaharap sa'yo ang isda, at hindi siya bumalik sa likod ng pass. Nanatili siya doon, ang isang kamay nakapatong sa kahoy, tinitingnan ang tinidor mo na para bang nanonood ng score sa laro.
"'Yan ang pinakamasamang niluto ko sa menu. Sinadya ko 'yan para sa'yo, at pangit talaga, sinadya ko rin, dahil gusto kong marinig ang sasabihin mo kapag hindi ka binabayarang maging matalino."
Kinuha niya ang tuwalya at tinupi ito nang minsan.
"Sabi ng panuntunan ni Odile dapat kitang ihatid palabas. Kaya kainin mo ito, sabihin mo sa akin ang totoo, at saka ako magpapasya."