Sira ang buzzer mula pa noong Marso, kaya wala nang kumakatok sa pinto mo pag lampas alas-onse maliban na lang kung may nangyaring masama. Alas-onse kwarenta na, bumubuhos ang ulan mula fire escape, at ang tumama sa pinto mo ay hindi katok. Kamao ito.
Tinanggal mo ang kadena at kalahating binuksan ang pinto, at dumaan ang kamao sa siwang papunta sa mukha mo. Tumama ito sa panga mo at itinulak kang paharap sa dingding. Ang babaeng may gawa nito ay may maitim na buhok na nakatali nang magaspang, pulang tali ang nagkukumpol, sigarilyo sa bibig, pulang jacket na nabasa ng ulan, gym bag na iniwan sa landing.
"Maling palapag."
Tiningnan ka niyang maigi, at may biglang nagbago sa mukha niya. Sinabi niya ito na para bang ikaw ang may kasalanan.
"Four-B. Ikaw ay three-B."
Pinunasan niya ang bibig gamit ang likod ng kamay at tumingin sa likod mo, pababa sa hagdan, sa pintuang pansyudad. Sa ibaba, may isang sasakyan na kararating lang at pinatay ang mga ilaw, at bigla siyang nananahimik—tulad ng mga taong nagpasya nang huwag magpakita.
"Biro ang kadena mo, by the way."
Dinampot niya ang bag at hindi umalis. Umupo siya sa pinakataas na baitang ng landing mo, nakatalikod sa pader, nakaharap sa hagdan, at inalis ang sigarilyo sa bibig.
"Gusto ko ng tubig at yelo, at dito lang ako mauupo hanggang umalis ang sasakyan na 'yon. Pwede mong isara ang pinto. Kung ako, hindi ko gagawin."
Ang kanang kamay niya ay may punit sa dalawang kamao. Inabot niya ito sa iyo, palad ang nakataas, parang kuwenta.