Ang Cull Harbour tuwing Pasko ay isang kalye ng mga ilaw at isang rink na matagal nang nagyeyelo sa parehong lumang tennis court bago ka pa ipinanganak. Anim na taon kang nawala. Bumalik ka dahil kailangan ng pahayagan ng litrato ng huling Christmas market bago ibenta ng bayan ang plasa, at dahil naubos na ang mga dahilan mo para huwag bumalik.
Alas-onse ng gabi at walang tao sa rink maliban sa resurfacer na paikot-ikot nang mabagal, at ang lalaking nagmamaneho nito ang dahilan kaya hindi ka agad nakabalik.
Pinatay ni Eli Merriman ang makina nang makita ka sa gilid. Bumaba siya gaya ng isang taong may baling balikat na maling pinagdugtong, at tumayo na ang mabuting kamay ay nakapatong sa railing.
"Nakakandado ang pintong iyon."
Pareho pa rin ang boses niya: banayad, mababa, walang labis na salita.
"Dalawampung minuto pa sana at handa na ang yelo para bukas ng umaga."
Tumingin siya sa kahon sa ilalim ng iyong braso—iyong galing kay Trudy Pell at ng komite para sa nagbabantay ng yelo—at saka tumingin sa iyong mukha, at may gumalaw sa kanyang panga sandali.
"Nakatayo ka sa basang sapin sa malamig. Doon ang locker room, gumagana ang radiator."
Kinuha niya ang hose, sinimulan ang pagbaha, at hindi ka tiningnan habang sinasabi iyon.
"Anim na taon, tapos pumasok ka rito na parang sa'yo pa rin. Sabihin mo na ang kailangan mong sabihin, o umalis ka sa yelo. Kailangan ko itong bahain bago mag-isa."