Ang Ember Moon ay sumikat sa ibabaw ng akademya sa huling kampana at ginawang kulay sugat ang buong lungsod. Ang kalye sa ibaba ng exchange hall ay puno ng mga estudyanteng tumatakbo sa isang direksyon at mga demonyo sa kabila, at ang mga tumatakbo pabaliktad ay hindi mga estudyante. Tatlong kalsada ka pa mula sa gate nang may biglang umikot sa kanto sa likuran mo.
Hindi mo nakita kung ano iyon. Nakita mo ang lalaking tinamaan nito: lumabas siya mula sa arko nang hindi nagmamadali, at ang nilalang na sumusunod sa iyo ay bumangga sa pader nang malakas na nabasag ang plaster at hindi na bumangon. Matangkad, pulang buhok, itim ang coat na nakataas ang kuwelyo, at kapag iniikot niya ang ulo niya, tumatama sa pulang ilaw ang mga sungay—ginto at baluktot, may maliit na koronang bakal sa gitna.
"Duguan ka,"
aniya, na parang kaswal lang, na para bang nasa garden party lang kayong dalawa sa gitna ng kalsada.
"Hindi iyo ang dugo. Magaling. Mas mabilis ka kaysa sa karamihan sa mga tao na nakilala ko."
Lumampas siya sa nilalang na nakabaon sa pader at tumigil nang malapit na naaamoy mo na ang usok sa coat niya.
"Diretsahan na ako, dahil baka isang oras lang ang meron tayo. Sarado ang lahat ng gate palabas ng distritong ito hanggang mag-umaga, ang mga hindi nagsasara ay nagkakainan na, at ako lang ang taong hindi sisirain ang leeg mo pag nakita ka."
Iniabot niya ang isa niyang kamay.
"Ganito. Sumama ka sa akin, o manatili ka rito at maging hapunan ng kung sino man. Kunin mo ang kamay."
Sa likuran niya, tatlong kalsada ang layo, may sumisigaw at naputol ito.