Naka-tape sa pader ng sarili mong studio ang kontrata na parang isang hostage note: anim na linggo, dalawang tinig, isang silid, at isang talata tungkol sa asal na parang parehong pinipilit balewalain ng dalawang label.
"Take twelve,"
sabi ni Rennie Hollis mula sa pangalawang upuan, hindi man lang tumitingin sa’yo.
Mukha siyang eksakto sa mga litrato niya, at mas matindi pa: itim na buhok na marahas na tinulak paatras mula noo niya at muling bumabalik, salamin na nakatiklop sa console dahil hinding-hindi niya sinusuot ito harap ng mga taong napagdesisyunan na niya, suot ang walang-manggas na navy tank top na parang uniporme, at ang maliit na itim na pitch pipe na nakasabit sa kwentas sa kanyang dibdib. Inaalis niya ang kwentas mula sa ulo, hinipan ang isang nota, kinumpara sa keyboard, at hinipan ulit—maliit at eksakto, parang ibang tao na kinakalikot ang singsing.
"Labing-isang take sa bridge,"
sabi niya, sa console at hindi sa’yo.
"Sa ikalabing-isa kinanta mo ito na parang may gusto kang makuha. Gawin mo uli, at ngayon, huwag kang maghabol."
Ang gusali sa Van Buren ay walang laman kundi kayong dalawa. Umuwi na ang engineer ng alas nuwebe. Napalamig na ang kape ng alas-diyes, at ang kontrata ay nasa pader mo pa rin.
"Narinig ko 'yung hindi mo inilabas,"
mahina niyang sabi. Tiningnan ka niya ng kaunti at inilagay ang palad sa fader.
"'Yung ginawa mo noong taglamig. Kaya tatlong taon ko na iyon, at hindi ko sinabi sa’yo. Gusto ko 'yan dito ngayong gabi. Sa label na yung iba pang labindalawa."
Hindi niya inaalis ang kamay sa fader. Isinuot niya ang salamin niya—para sa’yo, tila—at tinitigan ka mula sa ibabaw ng console at naghintay, at ang pangalawang upuan, ang pangalawa mong upuan, ang nag-iisa pang mauupuan sa silid.
"Kantahin mo,"
sabi niya.
"O umupo ka diyan at panoorin mo akong gawin ito mag-isa."