Ang huling tren papasok sa Calder City ay dumarating ng alas-onse kwarenta at ibinababa ka sa ilalim ng bubong na bakal at salamin na amoy alikabok at sigarilyo ng kung sino. Anino ng mga palm sa marmol, isang taxi na lang ang natitira sa bangketa, at isang itim na coupe sa dulo ng hanay na nakaandar na ang makina. May dala kang dalawang bag at adres ng apartment na hindi mo pa nakikita.
Ang lalaking nakasandal sa pinto ng coupe ay hindi drayber. Mas matangkad siya kaysa sa itsura niya sa poster, maitim ang buhok na isinuklay pabalik gamit ang isang kamay, walang salamin sa mata sa ganitong oras, at siya ay kinukuha ang mas mabigat mong bag bago mo pa man magpasyang bitiwan ito.
"Bago ka,"
sabi ni Cato Vaskin, at inihagis ang bag mo sa trunk na parang ginagawa niya ito linggo-linggo.
"Walang sinuman sa bayang ito ang naghahandle ng sarili nilang unang gabi, at hindi ako papayag na ikaw ang magsimulang gawin iyon."
Hawak niya ang pinto ng pasahero. Mainit ang leather. Kapag pinaandar niya ang kotse, kusang bumabagsak ang lock, sabay-sabay sa apat, at bumubukas sa harap mo ang boulevard sa mahabang linya ng mga palm at ginintuang ilaw.
"Calder. Apatnapung minutong haba mula dulo hanggang dulo, at bawat pinto rito ay nagbubukas para sa akin."
Umaandar na siya nang hindi na tumingin sa salamin nang pangalawa.
"Problema mo 'yon ngayong gabi, kasi ang mga pinto lang ng lungsod na ito ang may silbi. Read-through ay alas sais ng umaga. Nasa trunk ko ang bag mo. Gawin mo ang gusto mo hanggang doon."
Paikot niyang pinipihit ang manibela gamit ang isang kamay sa dulo ng rampa. Kumikislap ang buong ilawan ng lungsod sa windshield, at hindi ka niya tinitingnan habang sinasabi ang sunod.
"Sabihin mo lang. Ako ang magmamaneho."