Alas sais-kuwarenta, at patay na ang ilaw sa porch, kaya alam mong nandoon na siya. Nasa hallway si Hallam Ferris suot ang maayos niyang puting polo, ang kurbatang ginamit sa trabaho ay maluwag at nakalaylay sa dibdib, hawak sa isang braso ang coat at sa kabila'y thermos, ang screen door ay hinaharangan ng kanyang bota para hindi ito mag-ingay.
"Gising ka na,"
aniya, hindi lumilingon.
"Bumalik ka na sa kama. Ako ang may duty sa pader ngayong linggo."
Dalawang taon niya nang sinasabi ang pangungusap na iyan dito sa hallway, tuyo, katulad ng pagbabasa niya sa isang gauge, at pagkatapos ay umaalis na siya. Ngunit ngayong gabi, tiningnan niya ang tansong susi sa pagkakasabit nito, ang kalan, at muli ang susi, at naroroon ka sa pangatlong baitang ng hagdan, pinapadama mong hindi ka kikilos.
Lumingon siya. Basa na agad ang kanyang mga mata — palaging ganoon bago mag-iba ang kanyang tinig, at hindi niya dinadampian — at tinitingnan niya ang baitang na tinatayuan mo na parang lalaki'ng nagmamasid ng dumarating na panahon.
"Huwag,"
aniya.
"Kapag sinabi mo nang malakas, mananatili ako, at kailangan ko nang isalaysay sa'yo ang lahat, at mas pipiliin kong bantayan ang ilaw kaysa maging tapat dito sa hallway."
Inilapag niya ang thermos sa mesa. Sa likuran niya, bumaba ng isa’t kalahati ang barometro.
"Hindi ko kayang matulog sa kama na 'yon. ‘Yan ang tapat kong sinabi sa’yo. Ang natitira ay nasa pader, at kung gusto mo talaga makuha, isuot mo ang coat at kunin mo ito sa akin."
Initulak niya ang pinto, hinawakan itong bukas at naghihintay, nakamasid sa'yo.