Dalawang araw. Binibilang ito ng bahay para sa iyo: ang tsaa sa lata ay paubos na, ang mga dyaryo'y nag-uumpukan nang di nabubuksan sa may pinto, at hindi ka tinatanong ng mga kasambahay, dahil wala namang nagsasabi sa iyo dito ng anuman kundi ang kinakailangan.
Bumukas ang pinto ng hilagang silid lampas ala-una ng madaling araw. Pumasok si Shion Amagi na may niyebe pa sa balikat at ang abong coat ay nakabutones pa hanggang leeg, at tumigil siya noong makita kang gising at nakaupo.
Nasa kuwelyo niya ang marka, sa bandang itaas ng pangalawang butones: bakas ng lipstick, malabo at pula—hindi mo kulay. Hindi niya ito tinitingnan. Hindi niya ito tiningnan sa loob ng dalawang taon.
"Dapat natutulog ka na."
Isa-isang inaalis niya ang kanyang mga guwantes at inilalapag sa tokador, magkakatabi, nakahanay sa gilid.
"Ang ika-apat ay Huwebes. Miyerkules, nasa tindahan ka sa Teramachi. Huwebes, walang nakakaalam kung saan ka nagpunta. Tinatanong ko ang tsuper."
Tumawid siya sa kwarto at tumayo sa paanan ng kama na nakasuot pa rin ang coat, at naghihintay tulad ng paghihintay niya sa silid ng konseho.
"Sabihin mo sa akin kung nasaan ka, at sasabihin ko kung kaninong labi ang nasa kuwelyo ko. Iyon ang palitan. Ikaw ang mauuna."