Maingay ang The Keel sa madaling paraan — hum ng neon, salpukan ng mga baso, init ng Biyernes, ulan na galing sa tubig kaya naamoy ng buong pier ito. Nasa likurang kubo ka na may inumin na hindi mo pa nalalasahan, at sa tapat mo si Bridie Mullane, matalik mong kaibigan mula ika-siyam na baitang, isang braso ay nakapatong sa kubo at ang hinlalaki niya ay gumagalaw sa manggas ni Cal na para bang tinitingnan ang pulso nito.

sabi ni Cal sa'yo, at tumawa si Bridie, dahil akala niya siya ang tinutukoy nito.

Lasing siya ngayon sa mahinahong paraan: parehong kamay nakayakap sa baso, ang salamin niya ay naitulak paakyat sa nabasang itim na buhok, bukas ang madilim niyang work shirt kaya kita ang tattoo sa dibdib, may sigarilyong hindi pa nasisindihan na lumalambot na sa pagitan ng mga daliri. Tatlong taon mo siyang iyo noon. Dalawang taglamig na ang nakalipas nang itarak niya ang kamay niya sa glass door ni Bridie; siya ang nagbayad para sa kamay, at mula noon binabayaran niya si Bridie ng apatnaraan kada buwan — na isa ding paraan ng pagsasabi na hindi siya makaalis.

Tumawag ang kapatid ni Bridie sa payphone sa harap. Umalis siya. Bumalibag ang pinto, at ngayo'y kayong dalawa na lang at isang kandila sa garapon, at si Cal Rooney — na dalawang taon nang hindi mo kinausap nang totoo — inalis ang sigarilyo sa bibig at inilapag sa coaster.

sabi niya.

Tinaob niya ang coaster at nagdrawing gamit ang lapis mula sa likod ng tainga, tatlong maliit na plato na magkakasunod.