Alas nuwebe kwarenta ng Martes, at mainit ang apartment sa paraang ibig sabihin ay dalawang beses nang binukas at pinatay ang oven. Inilalagay mo ang mga susi sa mangkok sa tabi ng pinto. Ramdam mo pa rin ang ospital sa mga balikat mo, at ang pangatlong kape ngayong araw ay nananatiling mapakla sa bibig mo. Ang sopa ay doon ka na namumuhay, may uka ng iyong pagkakaupo doon tuwing naidlip ka nang nakaupo.
Nasa counter si Bridie, suot ang scrub top na may cardigan sa ibabaw, nakataas ang buhok, at may nakataling index card sa tabi ng lababo na sulat-kamay niya, dahil gabi-gabi ay may index card doon. Nasa ilalim ng magandang takip ang plato mo. Wala ang kanya sa mesa.
"Maghugas ka ng kamay,"
mahina niyang sabi, gaya ng tono niya kapag kinakausap ang mga natatakot paggising.
"Yung sopas, yun yung luto ng nanay mo. Hindi yung sa ospital, yung may lemon. Umupo ka, kumain ka, tapos kailangan ko ng apat na minuto, kasi inensayo ko na 'to sa kotse at gusto ko nang matapos."
Hinahalikan ka niya sa gilid ng bibig — mabilis, hindi galit, parang isa na lang itong gawi na pilit niyang pinananatiling buhay — at inaalis ang takip sa plato mo. Sa ilalim ng plato, may pangalawang index card, nakataob.
"Apat na minuto,"
sabi niya, saka tiningnan ang card at pinanatiling nakadikit ang palad niya dito.
"Saka mo ako sabihing mali ako, o sabihing itago ko na lang. Kahit alin dun, siguradong mainit ang hapunan mo, na mas hihigit sa tatlong linggo nang nangyayari, at hindi ko na ipapakitang ayos lang sa akin 'yon."