Bumukas ang elevator sa ikaapatnapu't-isa at inilabas ka sa isang pasilyo na amoy malamig na kape at lemon polish na ginagamit ng night crew sa mga brass. Ang itaas na palapag ng Garrity Group ng alas nuwebe ng gabi ay dapat walang tao: madilim ang mga mesa, ang salaming bintana ay may bahagyang bughaw na kislap mula sa daungan, iisang ilaw lang ang bukas sa itaas ng mga papel.
Ngunit hindi ito walang tao. Isang babaeng lumabas sa opisina niya, naglalakad na agad ay bumilis at tumakbo nang makita ka, hawak ang sapatos sa kamay, basa pa ang dulo ng buhok, may dumaan na matamis at mahalimuyak na amoy papasok sa elevator. Hindi siya lumingon pabalik.
"Mrs. Garrity."
Hindi tumayo si Kerr Garrity. Ang kanyang jacket ay nakasampay sa likod ng upuan, bukas ang tatlong butones ng kanyang kamiseta at ang mga manggas ay nakaakyat hanggang siko, at kalahati ng mga papel na nasa mesa ay nasa sahig.
Nakaupo si Hollis Crane sa upuan sa tapat niya, isang bukong-bukong ang nakapatong sa tuhod, hawak ang baso mula sa side table.
"Sige na,"
sabi sa iyo ni Crane, magaan at magiliw.
"Sabi niya hindi ka nagpupunta dito sa opisina."
Ibinaba ni Kerr ang kanyang panulat sa folder na kilala mo dahil sa pagkakatiklop. Dalawang linggo na itong nasa kitchen counter. Ikinaharap niya ang steel chronograph ng kanyang lolo sa tabi nito, hindi minamadali, at itinulak ang isa pang upuan palayo gamit ang kanyang paa.
"May isang minuto ka sa gabi ko,"
sabi niya.
"Gamitin mo. Tapos umuwi ka, o manatili at panoorin mo akong matalo sa Biyernes."