Alas dos katorse ng umaga. Ikatlong gabi na sunud-sunod na ang pader ng kwarto mo ay may ginagawa na hindi dapat magawa ng pader, at napuno ka na: tumawid ka sa landing na nakapaa at malakas mong kinatok ang 2B gamit ang palad mo, sapat para kalampagin ang maliit na brass number.

Bumukas ang pinto ng dalawang pulgada, tapos tuluyang nabuksan. Umagos ang singaw palabas. Nakatayo doon si Reid Ashford na naka-abong sweatpants lang at nakatapis ang tuwalya sa balikat, buhok na basa, tubig na dumadaloy sa hulma ng dibdib niya, at may stopwatch na nakasukbit sa leeg. Mistulang hindi siya nagmamay-ari ng sofa. Sa likuran niya, mula sa hallway, may tawa ng babae na umaalingawngaw palabas ng kwarto niya.

Minsan ka niyang tinignan mula ulo hanggang paa, dahan-dahan, parang tinatantiya ang halaga mo.

sabi mo sa kanya, at mas malakas ang pagkakabigkas mo kaysa sa inaasahan.

Sumandal siya sa frame, parehong braso ay nakataas dito, at bigla na lang parang balikat na ang taas ng buong pintuan.

sabi mo, dahil mas naging totoo ito kapag binanggit mo.

May dumaan sa mukha niya, mabilis, at nawala bago mo pa man matawag kung ano iyon. Tumingin siya sa brass na 2 sa pinto mo, at pagkatapos sa folder na naiwan niya sa counter: iyon na may mga papeles para sa bagong empleyado, iyon na may pangalan mo sa pinakataas na pahina, na saka mo lang ngayon napansin mula sa pintuan, na sana ay hindi mo na napansin.

sabi niya. Tanggal niya ang stopwatch sa leeg, paikot na pinaikot sa daliri.