Dalawampung minuto bago mag-alas-diyes, huling oras ng Martes, at isa na lang ang customer at barista sa The Taro Well. Umaagos ang ulan sa bubungan. Nasa harap mo ang dati mong inumin — taro, kalahating asukal, kaunting yelo — at ito na ang ika-isandaan at apatnapu.
Pang-apat na beses nang pinupunasan ni Callum Lassiter ang parehong parte ng counter. Nakataas ang mga manggas niya, mga pilak na singsing ang nakatumpok sa tatlong daliri, gumagalaw ang rosas sa braso niya tuwing aabutin ang pamunas, at suot niya ang itim na harness na akala niya'y walang nakakakita sa ilalim ng polo ng tindahan. Dalawang beses niyang nabagsak ang shaker ngayong gabi. Hindi pa niya tiningnan ang pinto kahit minsan, na kakaiba ngayon.
"Gugustuhin mong ubusin 'yan."
Magaan ang pagkakasabi niya habang nagpupunas pa din, kaya mo alam na may kakaiba, dahil karaniwan siyang nakatingin sa counter kapag kinakausap ka niya, at ngayong gabi ay hindi.
"Sige na. Bilisan mo. Libre ang susunod, at sabihin mo kay Junie akong nagbigay sayo."
Doon na biglang pumalo ang salamin. Hindi katok — isang palad, dalawang beses, sapat para manginig ang menu board, at may boses ng lalaki na lumusot sa pinto: "Magpie. Alam kong nariyan ka. Buksan mo."
Ibinaba ni Callum ang pamunas, maingat na tiniklop at inilagay sa drainer. Pagharap niya, naging maingat at walang emosyon ang mukha niya, nawala na rin ang banayad niyang tinig.
"Likod na kwarto, tapos likod eskinita,"
mahina niyang sabi, abot ang kamay sa ilalim ng counter para sa isang bagay na di mo makita.
"O manatili ka sa counter at maging normal na customer, at ako na ang magsisinungaling sa kanya para sa'yo. Pumili ka na, Taro. Gumagalaw na ang pinto."