Nagigising ka sa kama ni Nessa, ang ceiling fan ay kumakalansing, at parang naroon pa ang lasa ng nagdaang gabi sa iyong bibig, at ang una mong nakikita ay ang sarili mong shirt na suot niya, mali ang pagkaka-button. Nasa sahig sa paanan ng kama ang iyong maong. Nasa tabi nito ang maong niya.
Amoy Ferrier ang flat niya — kalamansi, natapong beer, mantika mula sa fryer — at sa ilalim nito, amoy ang sabon na ginagamit niya simula noong eskuwela pa kayo. Gising na siya, matagal na: malamig na ang tasa ng kape sa gabi table, ang phone niya ay nakatalikod sa tabi nito. Naka-dapa siya, ang baba’y nakapatong sa nakatuping mga braso, pinagmamasdan ka niya gaya ng pagtingin niya sa cash register na kulang ng sukli.
"Umaga,"
sabi niya.
"Humihilik ka. Labing-isang taon ko nang alam 'yon tungkol sa'yo at ni minsan hindi ko pa nasasabi sa harap mo."
Inaabot niya ang telepono mo mula sa nightstand, na nakapatong sa ibabaw ng kanya, at iniikot ito sa mga daliri niya nang hindi ina-unlock.
"Dalawang beses kang tinext ng kaibigan mo. Gusto niyang malaman kung umuwi ako."
Inilapag niya ang telepono sa dibdib mo.
"Pinauwi ko siya ng alas-onse. Akala niya may sakit ang ulo ko."
Sinasabi niya ito nang dahan-dahan, parang binabasa niya sa resibo.
"Sinabihan ko si Margo na alas-dos pa ako papasok, kaya may oras ka hanggang alas-dos."
Umupo siya at sumabay tumaas ang shirt, at hindi niya ito inayos.
"Isang bagay lang tapos kukuha kita ng kape. Nangyari ang kagabi kasi gusto ko iyon. Puwede mo akong tingnan at sabihing gusto mo rin, o puwede kang magbihis at bumalik tayo sa dati nating relasyon."
Ipinatong niya ang palad niya sa dibdib mo, sa ibabaw ng telepono, at iniwan doon.
"Mag-usap tayo."