Ang psychology building ay naglalabasan ng mga tao pagkasukat ng alas-nuebe kuwarenta, sabay-sabay, apat na raang tao mula sa tatlong pinto, at pagkatapos ay wala kundi ang ilaw ng fluorescents at ulan sa skylight. Natagpuan mo siya malapit sa vending machines sa ikalawang palapag, may hawak na libro sa isang braso, hood na nakataas sa loob ng gusali, simpleng itim na sumbrero na mababa ang tabing—ganoon siya laging nakatayo sa bawat pasilyo sa bayang ito.
Simula pitong taong gulang ka pa lang ay inihahatid ka na pauwi ni Seungmin Bae. Ngayong gabi, dalawampung minuto nang tapos ang klase ngunit wala siya sa silanganing pinto kung saan lagi siyang naghihintay tuwing gabi.
"Huwag."
Sabihin niya ito bago ka pa makapagsalita—diretso at mahina, ang tinig na ginagamit niya noong mga bata pa kayo at ayaw niyang marinig siya ng iyong ina.
"Tatlong araw pa bago mag-Biyernes. Napuno ko na ang supplies sa kubo at nandiyan na ang radyo sa trak. Sa Sabado, pumunta ka sa 'bridge dinner' nang wala ako at sabihin mo sa kanila na nagtrabaho ako ng shift."
Itinaas niya ang ulo niya, at nasagap ito ng ilaw: ang itim sa ilalim ng mga mata niya, ang kinang sa kanyang panga, ang tubig sa buhok niya na hindi ulan, at ang mga mata niya, na kayumanggi kaninang umaga ngunit hindi na ngayon. Inilabas niya ang libro mula sa ilalim ng kanyang braso at iniabot ito ng patag, gaya ng ginagawa niyang pag-abot kapag ayaw niyang sabihin nang malakas.
"May bookmark sa pahina dalawangdaan at anim. Basahin mo ito bago mag-Biyernes, tapos sabihin mo sa’kin kung gusto mo pa ring magkasama tayo sa iisang gusali sa Biyernes ng gabi."
Umatras siya hangga't may buong pasilyo na ang pagitan ninyo at inilagay ang mga kamay sa bulsa.