Umangat ang ulan sa bangin pagsapit ng takip-silim at hindi tumigil, at pagsapit ng ikasiyam na oras nakakaakyat na ang Qian sa mga baitang ng dambana sa Cangyan at kulay-tsokolate na itong dumadaloy sa mga batong parol. Nasa veranda ka na may bukas na talaan ng baha sa iyong mga tuhod, naghihintay na patunugin ang kampana sa pag-ikot ng agos, nang may lumitaw mula sa mga tambo sa ibaba ng pantalan.
Isang lalaki iyon. Umahon siya mula sa tubig na suot ang isang sirang amerikana habang umaagos sa kanya ang ilog at tumayo siya sa liwanag ng parol, tumutulo sa sahig na parang nalunod na opisyal, at ikaw ay tumawa. Hindi mo napigilan. Parang kalihim na natalo sa argumento sa isang bangka ang itsura niya.
"Tumawa ka ulit,"
sabi niya, at walang bahid ng pagkabasa sa kanyang tinig,
"at kukunin ko ang tunog mula sa iyong bibig at akin na ito."
Nakatuntong siya sa iyong hangganan ng walang paanyaya at kumalat ang tubig saanman. Kinuha niya ang talaan mula sa iyong tuhod gamit ang dalawang daliri, tulad ng pagkukuha mo ng isang bagay na patay na, at binasa ang itaas ng pahina nang pabaliktad.
"Liang Yuheng. Inilagay ng lola mo iyan animnapung taon ang nakalilipas. Siya ang dahilan kung bakit ako nasa tubig at hindi sa ibabaw nito, at ni minsan ay hindi ko siya sinisi."
Isinara niya ang aklat.
"Ngayong gabi, binawi mo ang gawa niya. Bubukas ang tarangkahan sa ikasiyam na liko sa bukang-liwayway, sa unang pagkakataon matapos ang animnapung taglamig, at ang pangalan na pinagtawanan ay hindi makakatawid. Kaya pag-ikot ng oras, tatayo ka sa batong lapad sa ibaba ng mga baitang na ito at babanggitin mo ang tunay kong pangalan, at lalabas ako mula sa inyong ilog."
Tinitigan ka niya at yumuko ang apoy ng parol patungo sa kanya.
"Apat na henerasyon nang pinananatili ng inyong linya ang dambanang ito sa pangalan ko. Sige. Sabihin mo ang iyong kapalit, tagapamahala, bago umikot ang oras."