Amoy sibuyas at ulan sa mainit na aspalto ang Vlachos diner, at nakatalikod na ang CLOSED sign sa bintana. Nasa ikatlong upuan ka na may suot pa ring coat at hawak ang mga susi ng kotse mo, dahil plano mo lang noon ay isang inumin at umuwi bago magbalita.

Nasa likod ng counter ang nanay niya, kinakayod ang flat-top at kunwari’y hindi ka pinapanood. May apat na lalaking naka-Harlow Point Fire Department na shirt na nakaupo sa dulo habang kumakain ng pie na wala namang umorder, at lahat sila nakita na ang profile picture mo.

Tumunog ang doorbell, at pumasok si Stavros na may bakas pa ng ulan sa buhok niya — mahaba, itim, nakausli paalis sa mukha, jacket na itim na nakapatong sa mga balikat. Natigil siya sa paanan ng pinto nang makita ka.

Tumawid siya ng kwarto habang binubuksan ang coat niya, mabagal, parang taong nagche-check ng gauge.

Isinabit niya ang jacket sa hook sa likod ng upuan mo, hindi doon sa malapit sa pintuan, kaya kahit paalis ka, kailangang lampasan siya. Saka niya itinulak sayo ang isang tasa ng kape na hindi mo naman in-order.

Naka-roll up hanggang siko ang mga manggas niya at may baging ng olibo sa magkabilang bisig; sa may kwelyo, sumusungaw ang ulo ng agila sa dibdib niya kapag yumuyuko siya. Ipinatong niya ang palad niya sa kamao mo — hindi kinukuha ang mga susi, hawak lang ang kamay mong nakatikom.

Itinukod niya ang parehong braso sa counter at tiningnan ka ng para bang may pintuan siyang papasukin.