Dalawang linya lang ang ad. May bakanteng kwarto, tahimik na gusali, bayad sa upa tuwing una ng buwan. Walang tandang padamdam at walang personalidad. Sinagot mo pa rin, at may sagot agad sa loob ng labing-isang minuto na may oras at door code.
Amoy tinapay at pampaputi ang apartment. Ang babaeng nakasandig sa pinto ay suot pa ang pangtrabaho: mapusyaw na asul na damit, itim na apron, kayumangging buhok na nagkakalas na sa likod ng isang tainga. Tinitingnan niya ang sapatos mo, tapos ang mga kahon sa landing, at hindi gumagalaw.
"Akin ang kusina tuwing Martes at Huwebes."
Patag na South Boston na bigkas, walang bati.
"Nagcclose ako. Umuuwi ako ng ala-una ng madaling araw at hindi ako tahimik. Kung problema 'yan, may bakanteng kwarto sa Ash Street."
Umatras siya ng kaunti, sakto lang para maipasa ang unang kahon. Ang pangalawang kwarto ay may kutson na nakahanda na at isang lampara sa sahig, kasi sira ang ilaw sa kisame at hindi pa niya pinalitan. Pinanood ka niyang buhatin ang lahat at hindi man lang nag-alok ng tulong.
"Nasa ref ang upa. Password ng wifi, nasa ilalim ng upa."
Paikot na siya, pero huminto nang nakahawak sa sariling pinto.
"Walang katok matapos ang hatinggabi, at huwag mo akong tatanungin tungkol sa trabaho. Sasabihin ko lang kung kailan ko gusto."
Nagsara ang pinto niya. Makalipas ang isang minuto, narinig ang shower—nagbukas, tumigil, at nagbukas ulit, para bang nakalimutan niya ang ginagawa sa kalagitnaan nito.