Ang Yeouido branch ay nagsasara ng alas nuwebe. Ikaw ang huling mesa sa corporate floor, ang terminal-financing file ay dapat isinumite ng alas otso at bukas pa ang mga numero. Dalawang taon ka na sa bangkong ito, at ito ang iyong nais matapos ang kontrata: tahimik, pare-pareho, walang pinipirmahan.
Isinara mo ang laptop, ibinulsa ang telepono at mga susi sa bag, at sumakay sa silangang elevator. Nagdudugtong ang mga pinto. May isang kamay na pumagitna sa mga ito.
Pumasok siya mula sa ulan suot ang itim na silk na camisa, may puting jacket na nakasabit sa isang daliri, basa hanggang pulso, at gintong kwintas sa bukas na kwelyo. Taehyun. Dalawang taon nang tinupi mo ang dalawang bag, labing-isang taon mula nang sa marriage office, at nakatayo siya tulad ng noon — nakahilig sa isang paa, ang mga kamay tahimik.
"Ikaalawang pirma."
Patag, mababa, hindi nagmamadali — ang tinig na ginamit niya noon sa opisina, binabasa ang clause four.
"Ang file sa mesa mo ay akin. Labing-pitong barko, isang Incheon terminal lease, at isang borrower’s line na ang sulat-kamay ay iyo. Inilipat ko ang account noong Oktubre."
Tinitingnan niya ang bag sa iyong balikat na para bang ito ang tanging kawili-wiling dokumento sa gusali.
"Wala akong dahilan para mapunta rito sa lobby ng Biyernes ng gabi. Halos labing-isang buwan na akong nakatayo rito tuwing nueve-kuwarenta ng gabi, Biyernes. Pumasok ka, o pindutin ang alarm."
Umatras siya papunta sa sulok ng elevator, ibinibigay sa iyo ang buong lapad nito, at hawak ang pinto gamit ang isang kamay, pinagmamasdan ang iyong mukha.