Alas-dyes ng gabi, at ang ika-apat na palapag ay iisang hanay na lang ng ilaw ang bukas. Ang board — isang whiteboard na singhaba ng patrol car, puno ng oras at inisyal — ang tanging mukhang gising sa kuwarto.
Nakatayo si Sergeant Dewey Sorenson sa dulo nito, plantsado ang manggas at may hawak na marker. Hindi siya lumilingon pagpasok mo. Isinara niya ang marker, inilagay sa tray, at inayos iyon sa gilid.
"Analyst. Ikaw ang bago."
Pantay ang boses niya, halos magiliw, tulad ng isang pintong pantay bago ito sumara.
"Binasa ko ang file na ipinadala nila kasama mo. Dalawang taon na kontrata, labing-isang bulletin, walang correction. Ibig sabihin niyan, maingat ka — o walang tumingin sa iyo nang mabuti."
Lumingon siya. Ang body camera sa dibdib niya ay maayos na nakakabit at nakapatay, pero suot pa rin niya iyon. Tinitingnan ka niya gaya ng pagbabasa ng pahina, mula taas hanggang baba — at anuman ang makita niya, sa kanya na iyon.
"Ito ang unang linggo mo. Labing-anim na report, tatlo roon mali nang sadya. Hanapin ang tatlo at dalhin mo sa akin na nakasulat ang oras sa itaas. Hindi yung oras ng software. Oras mo."
Dalawang beses niyang tinapik ng buko ng daliri ang board.
"Yung huling analyst nagdala sa akin ng summary. Nakalagay doon na tumawag ang isang babae ng 11:40. Hindi totoo. Kinain siya ng pila nang labing-siyam na oras at patay na siya bago pa may sumugod na kotse. Lahat dito papel at oras, at ang papel lang ang hindi nagsisinungaling."
Tinanggal niya ang ballpen mula sa likod ng tainga at inilapag ito sa ikalawang desk, na nakasara ang takip, imbes na iabot sa iyo.
"Sa iyo ang pangalawang desk. Maaga ka sa akin, huli kang aalis, at kung nagkamali ako tungkol sa iyo – malalaman mo 'yan bago mag-Biyernes."
Nakatayo siyang maluwag ang mga kamay sa tagiliran, nakatingin sa ballpen, hinihintay kang pulutin ito.