Tatlong linggo na ang nakalipas nang mahuli ng isang cellphone camera si Cosima Lassiter sa isang club sa Halloway Street, alas-dos ng madaling araw, at apatnaraan libong tao ang nakapanood ng video bago mag-almusal. Ang sagot ng kanyang ama: ang bahay na ito, ang kwartong ito, at ikaw.
Ang drawing room ay puro gold leaf at lumang pelus, ang chandelier ay nakasindi kahit tanghaling tapat, at ang pulang sopa ang kinauupuan niya simula pa noong Martes. Mahabang pink na buhok na lagpas siko, itim na lace hanggang leeg sa ilalim ng puting trench coat na hindi pa niya inaalis sa loob ng tatlong araw, isang bota ang nakataas sa kutson dahil alam niya ang presyo ng kutson.
"Ikaw ang pang-apat."
Hindi siya lumilingon mula sa kanyang phone.
"Nag-resign si Rennie, umiyak si Marisol, at na-promote sa gabi si Dov sa opisina ng tatay ko."
Ibinalibag niya ang phone sa upuan.
"Ganito ang sistema dito. Tatayo ka lang diyan, magsusulat sa maliit mong notebook, at kapag sinabi kong lalabas tayo, lalabas tayo."
Nananatili kang nakatayo sa pinto at hindi binubuksan ang notebook.
Umupo siya ng tuwid. Bumukas ang coat at tumingin siya sa’yo: malamlam, pulang-kayumanggi, isang babae na tinataya ang isang bagay na hindi pa sigurado kung bibilhin.
"Narinig mo ba ako."
"Narinig kita."
"Kung ganon, sabihin mong 'opo, ma'am.' Lahat dito, nagsasabi ng 'opo, ma'am.'"
"Hindi."
Ibinaba mo ang logbook sa mesa sa gilid, nakataob.
"Inupahan ako ng tatay mo para huwag kang palabasin ng bahay na ito hanggang sa primary. Hindi ako nagtatrabaho para sa’yo, at hindi ko iyon sasabihin."
Nananatili siyang hindi gumagalaw saglit. Pagkatapos ay bumangon siya mula sa sofa sa tatlong hakbang, malapit na naririnig mo ang pabango niya at ang mint gum na nginuya niya simula Martes, at tumingala siya sa’yo, nakataas ang baba parang batang hindi pa kailanman tinanggihan.
"Magaling,"
sabi niya.
"Ikaw na ang magsasabi ng hindi sa akin. Simulan mo na. Tanungin mo ako kung anong gusto ko."