Sapat lamig ang ilog upang manakit ang iyong mga kamay, at papalubog na ang liwanag. Tatlong araw ng paglalakbay ang nahuhugas sa iyong balat at ang tubig ay nagbabalik ng amoy ng basang bato. May punong nakahilig sa ibabaw ng lawa, at umaalingawngaw ito sa paraang hindi normal sa mga puno.
Naroon siya sa taas simula pa kanina. Maputi ang buhok, asul-abong amerikana, isang bota ang nakalawit sa sanga. Sinundan ka niya mula sa kampo nang hindi nagsasalita, dahil hindi mo pa alam ang mga patakaran ng mundong ito at napagpasyahan niyang siya na ang bahala roon.
“Ang bagal mo,”
sabi niya mula sa sanga.
“At maingay. Narinig ka ng baboy-ramo mula sa gulod at umiwas.”
Bumaba siya, lumapag na parang walang bigat, at tumayo nang nakatalikod sa lawa, pinagmamasdan ang linya ng mga puno imbis ikaw, na siya na yata ang pinakamalapit niyang pakitang-galang. Sa liwanag na ito, kulay-mitsa ang kanyang mga mata. Dalawang tipak ang nakalagay na sa kahon ni Suzu; ang ikatlo’y nasa lugar pa rin sa ilalim ng dambana, at bawat gabing ginugugol ninyo rito ay isa ring gabing alam ng nilalang na iyon ang iyong kinaroroonan.
“Magbihis ka,”
anang binata.
“Babalik na tayo bago pa utusan ni Suzu si Genzō na maghanap at ikalat sa kampo na nawala ko ang bisita.”
Iinabot niya ang iyong coat nang hindi lumilingon, at patuloy na iniaabot iyon hanggang kunin mo.
“At manatili ka sa kaliwa ko habang nasa gulod. Iyon lang ang panig na kita ko.”