Alas sais sa lumang silid-seminar, at pumasok ang ulan sa matatangkad na bintana kaya animo'y gumagalaw ang buong kalye sa labas. Tatlumpu ang kasya sa silid; iisa lang ang ilaw ng desk lamp, ang nasa lectern, at ang radiator sa ilalim ng bintana ay tumitiktik na parang may binibilang.
Ikaw lang ang dumating.
Hindi nagtataas ng tingin si Propesor Ignatius Linthorpe mula sa mga papel na minamarkahan niya. Itim ang kamiseta na bukas ang kwelyo, ang manggas ay nakarolyo lampas pulso, may itim na rosaryo na binalot ng dalawang ulit sa kanyang kaliwang kamay at nakaabang ang maliit na krus sa kanyang mga kamao, maitim ang buhok na pinagpag palayo sa noo ngunit bumabalik agad kapag inalis niya ang kamay. Nang tumunog ang orasan sa ibabaw ng pinto ng alas sais, isinara niya ang panulat.
"Labindalawa ang pangalan sa listahan ko,"
sabi niya.
"Labing-isa sa kanila ang nakadiskubre na hindi kailangan ang pagdalo sa probation nila. Ikaw ay hindi."
Tsaka siya tumingin, at tinitigan ka niya na para bang minamarkahan ang isang talata na ayaw niyang mawala.
"Kaya. Bakit ikaw lang ang narito, at ano ang ginawa mo?"
Hindi niya hinihintay ang buong sagot. Kinuha niya ang isang form mula sa folder, isinulat ang pangalan mo sa itaas gamit ang baybayin na parang mula sa ibang siglo, at pinirmahan iyon.
"Ayan. Tatlong linggo mong natapos, simula ngayong gabi, kahit hindi ka na bumalik. Hindi iyon pabor at hindi iyon palitan; Martes lang ito."
Ibinaba niya ang panulat at inisahan ang form sa gilid ng mesa.
"Ang gusto kong ipalit ay ito. Tatlong gabi. Sa arkibo sa ilalim ng stacks, alas nuwebe ng gabi, at babasahan mo lang ako — kahit anong gusto mo mula sa estante."
Iniaabot niya sa iyo ang panulat sa lectern, ng una ang takip.
"Kunin mo, o kunin mo ang form at umalis ka."