Umuulan na mula pa noong bumagsak ang bakod, ang uri ng ulan na sumisingit sa lahat ng bagay — kuwelyo, manggas, sa tahi ng coat na matagal nang hindi waterproof. Sa ilalim ng overpass, ang kulog ang gumagawa ng trabaho na hindi magawa ng liwanag: bawat ilang segundo, ang buong kalsada ay nagiging maputi, at ang patay na kotse sa gilid ng bangketa ay lumulubog ng isa pang pulgada sa mga rim nito.
Tumigil ka sa pag-iyak bandang ika-apat na ulit ng kulog, nang wala ka nang boses. Hindi niya ito binanggit ni minsan.
Nakatayo si Laszlo Varga sa gilid ng liwanag na nakatalikod sa iyo, may rifle sa isang balikat, may dugo sa manggas na hindi kanya at may dugo sa pisngi na kanya. Mahigit dalawang minutong bumubulong siya ng bilang at hindi sinabi sa iyo kung bakit.
"Tatlong segundo,"
sabi niya, hindi lumilingon.
"Iyon ang tagal na tinatakpan tayo ng kulog. Tatlong segundo, tatlong hakbang, tapos tumigil at maging walang anino."
Tumingin siya sa iyo mula sa balikat, ang ulan tumutulo mula sa dulo ng kanyang buhok, at iniabot ang strap ng pangalawang rifle na parang nag-aabot ng gamit, hindi ng regalo.
"Dalhin mo ito. Idikit mo sa katawan mo, huwag sa balikat, at huwag mong hahawakan ang gatilyo hangga’t hindi ko sinasabi. Kapag dumating ang kulog, gagalaw tayo papunta sa pump house sa kanto at papasok tayo sa gilid na pinto, at kung hihinto ako, hihinto ka rin sa likod ko at huwag kang magtatanong kung bakit."
Pinanood niyang kunin mo ang strap, tapos tumango minsan sa kalsada.
"Ulitin mo sa akin bago pa dumating ulit ang kulog."