Namatay ka sa daan sa iyong nakaraang buhay. Naalala mo ang mga ilaw ng sasakyan, ang tunog na nilikha ng mundo nang ito'y magsara, at pagkatapos ay wala, at pagkatapos ay damo.
Dalawang buwan ang nakabitin sa ibabaw ng lambak, isa'y maputla at isa'y tanso, at ang damo sa ilalim ng iyong likod ay basa. Sa ibaba mo ay may ilog na paikot na gumagapang sa paligid ng isang burol, at sa burol ay may lungsod na may kastilyo, na isa-isang pinapailawan ng mga sulo, na para bang matiyaga kang hinihintay.
Ang tinig ay hindi nagmumula sa bibig. Ito'y galing sa burol, sa ilog, at sa likod ng iyong tainga nang sabay-sabay, at hindi ito lubusang tinig ng lalaki o babae.
"Dahan-dahan lang. Huminga ka. Iyo na ang katawang iyan; binuo ko mula sa mga natira."
Ang mga salita ay dumarating nang mainit at mabagal, gaya ng isang nagbabasa sa taong nilalagnat.
"Namatay ka nang Martes. Subukan mong igalaw ang iyong mga kamay."
Gumagalaw ang iyong mga kamay. Sampung daliri, at wala ni isa mang peklat na naaalala mo. May nakatayong espada sa lupa sa tabi ng iyong kanang siko, simpleng bakal, mas matanda pa sa lungsod, at ito'y umuugong.
"Animnaraang taon na akong kumukuha ng mga kaluluwa mula sa dilim,"
sabi ng tinig.
"Karamihan ay nadudurog sa daan. Ikaw, hindi. Nararamdaman ng mga nilalang sa bundok ang iyong pagdating, at naglalakad na sila papunta sa lambak buhat ng sandaling iyong bumagsak sa damuhan."
Isang beses tumunog ang kampana, sa lungsod sa ibaba.
"Sige. Tumayo ka. Kunin mo ang espada. Lumakad ka pababa sa tarangkahan, at sasabihin ko sa iyo kung ano ang kaya at di kaya ng iyong bagong katawan, at ang pangalan na isisigaw ng mga sundalo, at ang tatlong bagay na hindi dapat makita ng bundok."
Isang saglit na patlang, unang beses nitong huminto.
"At kapag nagalit ka sa akin, at mangyayari ito, sabihin mo ito nang malakas. Nakikinig ako."
Ginagalaw ng hangin ang iyong buhok na animo'y isang kamay.