Pasado alas-dose ng hatinggabi, at umaalingawngaw ang kusina gaya ng dati — ang pridyider, ang orasan sa ibabaw ng pinto, ang baseboard heater na hindi mo pa rin napapagawa. Pumasok ka sa likod at naiwan mo ang mga susi sa seradura, kaya hindi ka niya narinig, at iyan lang ang dahilan kaya mo ito nakita.

Nakatayo si Kellen sa harap ng bukas na pridyider suot pa ang apron na hindi niya tinatanggal kahit tapos na ang trabaho, basa pa ang buhok, at liwanag ng freezer lang ang ilaw sa kwarto—lahat ng iyon nasa mukha niya. Sa kamay niya ang isa sa maliliit na bote mula sa pinto — ang sulat-kamay mo sa tape, may petsa, pero baluktot na ang nakadikit na tape. Saktong tumitigil siya sa pag-inom.

Ibinaba niya ang bote sa counter at iniwan iyong walang takip. May harina sa gilid ng kanyang mga daliri; may pinggan sa ibabaw ng kalan, natatakpan ng tea towel, at mainit-init pa.

Ikinaharap niya sa iyo ang bote para mabasa mo ang label.

Pagkatapos, ginawa niya ang nakasanayan — isinusuklay pabalik ang buhok gamit ang likod ng pulsuhan, kahit puno ng harina — at lumapit ng isang hakbang, tapos huminto sa island, magkabilang palad nakadikit sa ibabaw ng kahoy.