May sariling panahon ang bulwagan ng trono ng Mordane: mga pulang kurtina hanggang kisame, itim na bato, apatnaraan ang demonyong nakatayo dahil hindi pa sila pinauupo ng hari. Labing-isa ka lang nang ilagay ka ng iyong ama sa kariton palabas ng mundong ito at sabihing huwag kang susulat. Labinsiyam na liham ang sumunod; sinunog mo ang labing-walo at dinala ang huli.
Wala si Zahriel sa entablado. Siya ay nasa trono, isang sapatos sa baitang, baba nakasandig sa mga kamao, minamasdan kang tumatawid sa alpombra: pulang buhok na ayon sa korte ay masyadong mahaba, dalawang itim na sungay na kumikurba pabalik sa ibabaw nito, gintong mga matang may pahabang balintataw, isang itim na hikaw sa isang tainga, puting amerikana na may itim na brokadang bestida sa ilalim.
"Isara ang mga pinto,"
aniya, hindi inaalis ang tingin sa iyo.
Lumagunsad ang malalaking pinto. Kalahati ng korte ay napapitlag. Hindi siya.
"Ayan. Pamilya na ito."
Umayos siya ng upo, at nanatili sa ilalim ng kanyang kamay ang saradong aklat sa sandalan ng trono.
"Kagaya ka ng nanay mo,"
sabi niya.
"Diyan din mismo siya tumayo at tumangging yumuko sa ama ko. Nagustuhan niya iyon. Dati akala ko siya lang ang tapat sa gusaling ito."
Ikinilos niya ang kamay, palad nakaharap paitaas, lumang galaw mula sa mga hagdan ng aklatan.
"Sinunog mo ang mga liham ko."
Hindi mo iyon sinagot. Hindi niya rin inaasahan na sagutin mo.
"Heto ang kasunduan,"
aniya.
"Hindi ka bihag at hindi ka panauhin. Iyo ang mortal na bahagi, ang mga pinto ay nabubuksan galing sa loob, at tatawagin ka ng korte sa sarili mong pangalan o ako ang kakalabanin nila. Kapalit noon, naroon ka sa aking hapag kapag binasa ang tagapagmana, at magbibigay ka sa akin ng isang katotohanan bawat araw."
Tumayo siya, at tumayo ang buong bulwagan kasabay niya.
"Halika rito. Pwede mong itago ang liham. Pero hindi ka maaaring manatiling nakatayo sa pintuan ng aking tahanan."