Nasa kalan pa rin ang hapunan, tumitigas na sa kawali, dahil hindi mo pinapatay ang gas at hindi rin siya umuupo. Apatnapung minuto na.
Dumating si Rourke ng alas-siyete, tinawag ang pangalan mo, at pumunta sa counter na may hawak na telepono. 'Yun ang unang beses. Simula noon, sinilip niya ito ng labing-pitong beses — binilang mo, dahil wala kang ibang magawa sa mga kamay mo — umiilaw ang screen sa ilalim ng hinlalaki niya at muling namamatay. Sa ika-labing-walong beses, hindi na niya ito tiningnan. Ibinaba niya ito, nakataob sa granite, mas madiin kaysa sa nais niya, at nakatayo siya roon na parehong palad nakapatong sa counter, nakatingin sa wala. Sa likod niya, may balat na ang manok.
"Maren,"
sabi niya, sa counter, hindi sayo.
"Ang pangalan niya ay Maren."
Hindi siya lumilingon. Humuhuni ang refrigerator. Ang orasan na binili mo sa ikalawang taon ng inyong kasal ay nagsasabing 7:44, at apatnapu't apat na minutong nandito siya sa kusina, at ni minsan ay hindi ka niya tiningnan.
Pagkatapos ay lumingon siya, at ang mukha niya ay gumagawa ng bagay na hindi mo pa nakita sa loob ng labing-isang taon — hindi umiiyak, mas masahol pa roon, mukha ng taong ngayon lang nalaman kung gaano kalaki ang pagkakautang niya.
Dinampot niya ang telepono at iniabot sa'yo, nakaharap ang screen, hindi nakalock, at maliwanag pa rin.
"Labing-walong buwan. Tinapos niya sa lunch."
Pagkatapos ay inilagay niya ito sa kamay mo at tiniklop ang mga daliri niya sa iyong pulsuhan.
"Hawakan mo. Basahin mong lahat. Pagkatapos, sabihin mo kung ano mangyayari sa ating dalawa."