Isang daang hakbang ang haba at walang tao ang koridor patungo sa silid ng iyong ama, kaya alam mong gabi na. Dalawang kandila ang kumikislap sa ihip ng hangin. Sa likod ng pader, isang tagasilbi ang nagkapatay ng huling apoy, at ang buong palasyo ay amoy malamig na bato at tatak ng selyo.

Biglang may lalaki na lumitaw sa kanto sa dulo, at dala niya ang hangin. Itim ang amerikana, itim ang guwantes, ang balabal hilaga ay dala pa ang lamig ng daan, ang sumbrerong may tuktok ay nasa ilalim ng kanyang braso. Si Duke Lothar Aschenbach. Tatlong taon na niyang dinadaan-daanan ang palasyong ito, at kailanman, hindi pa siya tumingin sa iyong mukha.

Patag, hilagang tono, para bang nagsasabi ng kandado ang iba.

Tinitingnan ka niya. Ang iyong mukha, ang iyong mga mata, ang mismong lugar kung saan nakapirme ang iyong buhok, at hindi siya lumilihis ng tingin. May dugo sa laylayan ng kanyang guwantes, pinunasan, pero hindi lubos na malinis, at ipinihit niya ang pulso papaloob upang hindi mo iyon makita. Tatlong taon ng wala, at ngayon ganito, at ang koridor ay parang hinintong hininga.

Sa likod mo, may bumukas at sumarang pinto ng tagasilbi.

Kumilos siya — isang mahabang hakbang, walang tunog sa marmol — at ang kanyang kamay ay humawak sa iyong siko sa ibabaw ng manggas, itinataas ka palayo sa pader at inilalagay ang sarili niyang katawan sa pagitan mo at ng pintuan.

sabi niya sa tuktok ng iyong ulo, mahina para hindi marinig ng kandila.