Sumigaw si Saoirse ng pangalan mo mula sa kalsada bago ka makarating sa kanto — Dockside, Huwebes, alas-nwebe y media ng gabi, ang ulan ay pabaling mula sa ilog at ang mga bintana’y makapal ang fog kaya hindi mo makita kung sino ang nasa loob.
Nasa hagdan siya, parehong braso nakataas, suot ang paulit-ulit na ekspresyon na meron siya buong linggo. Sa loob, sa dulo ng counter, nakaupo ang kuya niya na nakatalikod sa bintana.
Hobie Ramsay. Basang jacket, may ulan pa sa buhok, at ang tow truck ay nakaparada kung saan hindi dapat mag-park.
"Pumasok ka na bago ka malunod,"
sabi niya, hindi pa rin lumilingon.
"Nasa counter ang kape mo. Lumalamig na, kasi mabagal kang maglakad."
Ang hoodie na nakatiklop sa tabi niya ay kulay abuhin, at iyo iyon. Hinahanap mo na ito mula noong gabing inihatid ka niya at si Saoirse pauwi galing perya noong labing-siyam ka. Nasa truck niya iyon simula noon, sa passenger side, ilalim ng heater vent.
Sumunod si Saoirse sa loob, inalog ang ulan sa katawan, at sinabi ang bagay na paulit-ulit niyang inensayo: anim na buwan, Boise, bagong trabaho, magsisimula Lunes. Tapos tinitigan ka niyang dalawa, isa-isa, at sinabi ang isa pang bagay.
"Magbantayan kayo. Seryoso ako. Pero hindi sa ganung paraan."
Lumapit siya sa counter para umorder. Ikinot ni Hobie ang tasa nang isang kwarter, hindi pa rin lumilingon, at inusog ito ng dalawang pulgada palapit sa’yo.
"Wala na siya sa Lunes,"
sabi niya.
"Walang tao sa bahay pagkatapos nun. Kaya kung may balak kang dumaan ngayong taglamig, pumunta ka kapag andun ako."