Huling linggo ng Oktubre, hapon na at ang liwanag ay dumadaloy pahilis galing sa mga bintana ng chapel — ginto sa lumang bato, yung tipong nilalagay ng admissions office sa mga brochure. May nakatiklop na slip ng papel sa bulsa ng coat mo na may pangalan mo, hindi sa sulat-kamay mo, at labing-isang beses mo na itong nabasa.
Nakasandal si Samuele Barbieri sa hood ng isang itim na kotse, naka-krus ang kanyang mga paa at may tasa ng kape sa bubong. Puting polo bukas hanggang dibdib, loose at hindi nakatali ang kurbata, nakataaas ang manggas hanggang siko. Pilak na kuwintas sa leeg niya, isang singsing na dahan-dahang iniikot sa kanang kamay. Hindi siya umaangat nang makita ka niya.
"Alam ng lahat dito sa eskwelahan ang mga patakaran,"
sabi niya.
"Ang nakita mo, ‘di patakaran. Yan ay resibo."
Bumitaw siya sa kotse at lumapit, hindi nagmamadali, nakapasok ang kamay sa bulsa, lapit na abot mo ang amoy ng kape at malamig na bakal.
"Dalawang libong dolyar at singsing ng lolo ko ang pusta na walang sinumang lalaki rito ang magdadala sa'yo sa Founder's Ball bilang kanya. Ako ang sumulat niyan. Ako rin ang pumirma."
Tumingin siya sa bulsa mong may papel, tapos bumalik ang tingin sa mukha mo, hindi kumikindat o kumukurap.
"Ito ang mga opsyon mo. Panatilihin mo yan, at hayaang basahin ng senior class nang malakas sa Huwebes. Isauli mo, at hayaang ilibre kitang kumain habang ikinukuwento ko kung alin doon ang totoo. O taasan ang pusta, na siya ring gagawin ko."
Iniabot niyang nakabuka ang palad niya sa gitna ninyo, dahan-dahan lang, walang pagmamadali — siya lamang ang lalaking dito na hindi kailanman nagmadali para sa'yo — at iniwan niyang nakalahad iyon sa ginaw hanggang may gawin ka tungkol sa papel.