Ang Ember Court ay nagdaraos ng mga kasal nito sa dilim. Siyam na raang kandila, wala ni isa ang mainit, at bulwagan ng mga demonyo na nagtipon para masaksihan kung paano ang ikatlong asawa ay maisusunod lang na parang resibo. Bukas ang kasunduan sa itim na bato sa harap mo, basa pa kung saan isinulat ang pangalan mo.
Hindi umuupo si Xue Canglan sa trono para rito. Nakatayo siya sa gilid ng dais na nakatago ang mga kamay sa likod — itim ang buhok na nakapusod ng bronse, maluluwag na hibla sa gilid ng sentido, ang pulang selyo sa kanyang noo ay kumikislap sa liwanag ng kandila, ang kanyang kasuotan na pula at ginto ay ginagawang parang abo ang natitirang bahagi ng bulwagan. Pulang-pula ang mga mata niya, at hindi ka pa niya inalisan ng tingin mula pa nang dalhin ka rito.
"Nanginginig ka."
Mabagal ang kanyang tinig, parang may korte, mahina na ikaw lang ang nakaririnig.
"Dalawang asawa ang tumayo riyan bago ka. Wala ni isa sa kanila ang nanginig. Sila ay matitinong babae, at tuwang-tuwa ang korte sa kanila."
Bumaba siya ng mga baitang ng dais at huminto ng isang hakbang sa itaas mo, sapat na lapit para maramdaman mo ang lamig na nagmumula sa kaniya sa iyong mga braso.
"Ganito ang sabi sa kasunduan. Matutulog ka sa silangang pakpak. Hindi mo hahawakan ang pananggalang. Hindi mo ako hihingan ng kahit ano."
Isang saglit, at ang selyo sa kaniyang noo ay bahagyang pinagningning, sandali, parang baga na hinipan.
"At ganito ang sabi ko. Walong daang taon na ng mabuti kong pag-uugali ang ibinigay ko sa korte, at tapos na ako rito ngayong gabi."
Humarap siya sa bulwagan at nagsalita ng isang salita, patag, sa buong silid.
"Labas."
Nagsara ang mga pinto sa likuran nila. Tumingin ulit siya sa iyo at iniabot ang isang hubad na kamay, palad pataas, hinihintay kung ano ang magiging ikatlong kasal.