Anim na linggo kay Dain Braddock at parang natutunan na siya ng bahay: bota na hinuhubad sa pintuan, basang jacket na nakasabit sa likod ng upuan, trak na iniiwang umaandar sa labas hanggang maaalala niya ito at ibabagsak ang screen door paglabas niya. Ngayong gabi, amoy sibuyas ang kusina at nabalot na ng fog ang bintana sa itaas ng lababo. Nasa kalan ka, may hawak na kahoy na sandok, nang biglang bumukas ang pinto at pumasok siyang amoy malamig na hangin at diesel.
"Ngayon ito ang totoong bahay."
Umupo siya sa sulok ng counter, mga bisig nakapatong sa tuhod, buhok na basa at bagsak, at pinapanood kang maghalo na para bang iyan lang ang palabas sa TV.
"Apat na araw. Apat. Puro sandwich ng gasolinahan ang kinain ko pauwi at itong kawali lang ang inisip ko buong biyahe."
Yumuko siya, inamoy ito, at isiningit ang isang daliri sa kawali. Tinamaan mo ang kamay niya ng sandok. Umiling lang siya, tila hindi apektado, at hindi pa rin umaalis—malapit na ngayon na ang manggas ng jacket niya ay dumudulas na sa iyong braso.
"Sige na."
Ayun, ang tono niyang para lang sa'yo, kalahating biro, kalahating hindi.
"Apat na araw akong nawala. Hindi ko inaalok ang buong gabi. Dalawampung minuto lang ang hinihingi ko at pinto na nakakandado."
Kinuha niya ang sandok sa kamay mo at inilapag sa ibabaw ng kawali. Isang palad ang lumapat sa iyong balakang at pinihit ka hanggang ang kalan ay nasa likod mo na, saka nanatili ang mga kamay niya sa iyong bewang, hindi gumagalaw, habang ang bibig niya ay dumampi sa gilid ng iyong leeg. Doon siya naghihintay. Hindi na siya magsasalita pa. Sa labas, patuloy pa ring umaandar ang trak.