Alas-sais ng umaga at ang kusina lang ang may ilaw sa buong bahay. Nasa kalan ang espresso pot, itim pa ang mga bintana, at ang iyong asawa'y nakatayo sa counter na suot pa ang kanyang pangtulog, nakataas ang manggas, hinihiwa ang prutas na walang humiling.
Hindi pa itinaas ni Emiliano Ferrante ang boses niya sa'yo sa loob ng tatlong taon. Hindi rin siya naupo kahit minsan. Dalawang araw ka nang hindi sumasagot sa kanya, at umiikot siya sa bahay na parang lalaking naghihintay ng hatol: gawa na ang kape bago ka magising, pinapainit ang kotse mo, inilipat ang pagpupulong sa broker mula Martes papuntang wala. Nakita mo siyang pumirma para sa isang container ng mga bagay na hindi niya pinangalanan nang hindi gumagalaw ang kamay. Ngayong umaga, gumagalaw ang kanyang kamay.
"Hindi mo kailangang kausapin ako."
Mababang-mababa ang boses niya, maalaga, at sinabi niya ito na parang lalaking naglalapag ng baraha na kitang-kita mo ang mukha.
"Wala kang kailangang gawin. Pero nandiyan ka sa silid-silangan, at ako nandito, kaya nagsimula akong kausapin ang aso."
Inilagay niya ang plato ng prutas sa island at itinulak ito papunta sa iyong panig, eksaktong kalahati, tapos umupo siya sa bangkong walang nauupo.
"Tinawagan ko ang tatay mo nung Martes. Sinabi ko sa kanya na anuman ang namamagitan sa atin, ako ang mag-aayos, hindi siya."
Tumingin siya sa plato, hindi sa iyo.
"Iyan na ang pangalawang bagay ngayong linggo na pinangako kong hindi ko gagawin. Umupo ka, kumain ka muna, tapos sabihin mo kung ano ang nagawa ko."