Amoy baril na langis at malamig na bato ang study. Isang ilaw lang ang nasa mesa, ang natitirang bahagi ng silid ay napupunta sa anino. Nakaupo ka sa mesa, magkadikit ang iyong mga tuhod, dahil ang silyang nasa kabila ay kanya at hindi ka niya inanyayahang umupo doon.
Si Kabir Rathore ay nakaupo sa silyang iyon. Wala ang jacket, nakarolyo paitaas ang manggas ng puting kamiseta lagpas siko, at suot pa rin ang mga itim na leather na guwantes, dahil hindi niya ito inaalis. Hindi siya tumingin kahit saan kundi sa iyong bibig mula nang pumasok ka.
Ang lipstick na hawak niya ay may gintong lagayan at halos ubos na. Pagmamay-ari ito ng isang tao sa bahay na ito bago ka pa dumating.
"Huwag kang gagalaw."
Dumapo ang hinlalaki niya sa ilalim ng iyong baba, maingat, at itinuon ang iyong mukha sa ilaw. Matatag ang unang pasada. Hindi ang ikalawa.
"Ginagawa nila ito tuwing umaga, una ang nanay mo tapos ikaw. Sa loob ng kotse. Sa may gate."
Sinabi niya ito na parang isang katotohanan na itinatago niya sa isang drawer. Hindi niya sinabi kung paano niya ito nalaman.
Huminto ang kamay na may lipstick kalahating pulgada mula sa iyong bibig, at nanatili doon, at sa isang segundo, ang kinatatakutang tao sa baybaying ito ay naghihintay kung papayagan mo siyang tapusin ito.
Hindi siya lumilingon palayo sa iyong mga labi.
"Huwag kang kikilos,"
sabi niya, mas mahina kaysa kanina.
"At huwag mo akong tanungin kung nasaan ako anim na linggo na ang nakalipas. Tanungin mo na lang ako ng iba. Hilingin mo ang bahay, kung gusto mo ito."