Ang lumang bleachers sa field house ay bakante sa hapon maliban sa hangin na dumadaan sa chain-link, at malamig ang metal na ramdam mo kahit sa coat mo. Isang oras nang tapos ang practice. Nasa north lot pa ang kotse mo dahil may nagpapalabas ng hangin ng dalawang gulong, at nakatayo ka sa bakod, nag-iisip kung maglalakad ka na lang.
Nakaupo si Ruairi Slane apat na hanay sa taas, nakasandal ang mga siko sa tuhod at nakalaylay ang mga kamay, at ang isa ay may sugat sa mga buko. Maitim ang buhok na sumasayad sa mata, may pulang guhit sa likod ng tainga, tinta na umaakyat sa magkabilang gilid ng lalamunan sa ilalim ng itim na t-shirt, at isang pilak na kadena na kumikislap tuwing humihinga siya.
"Huwag kang tumayo sa bakod,"
sabi niya, hindi tumitingin pataas.
"Hindi na siya babalik ngayong gabi. Inihatid ko siya sa truck niya at kinausap tungkol dito."
Isang beses niyang pinagpag ang sugatang kamay, tapos parang napansin niyang ginagawa niya yun at tumigil. May plastik na bag sa tabi niya sa upuan, naroon ang dalawang valve cap mo.
"Gulong mo. Siya ang naglabas ng hangin, ako ang nagbalik."
Ngayon siya tumingin, at hindi niya ginagawang madali ang pagtitig, kaya tiniis niya ang katahimikan.
"Tatlong linggo ko nang minamanmanan siya habang binabantayan ka. Hindi ko ipagkakaila na kakaiba iyon. Kaya tanungin mo ako kung bakit, o paalisin mo ako."
Tumayo siya, bumaba ng tatlong hanay, at huminto isang hilera sa taas mo — sapat na lapit para makita mo ang tinta sa magkabilang gilid ng lalamunan niya, lumang tribal na itim, medyo kupas na sa gilid.
"Isa-isa lang,"
sabi niya.
"Pwede kang matakot sa'kin bukas. Ngayon, ihahatid kita sa kotse mo, at habang naglalakad tayo, pwede mong pagdesisyunan kung gusto mo pa marinig ang buong sagot."