Ang tarangkahan ay isang nakatayong bato sa parang ng abuhing damo, umuulan sa labas ng mundo ngunit hindi sa loob. Isang taon mo nang napapanaginipan ang parihang ito tuwing masamang gabi: ang bato, pitong parol, at ang kalsadang bumababa patungo sa bayang may mga berdeng bubong. Ngayong gabi, hindi natatapos ang panaginip kahit ipikit mo ang iyong mata.
Apat na lalake ang naghihintay sa bato, wala ni isa ang nakasuot ng nararapat sa basang parang: isang matangkad na may gintong kuwintas, isang bata pa na may mga dahon sa buhok, isang tahimik na may hawak na parol na nagniningas kahit walang langis, at ang pinakamatanda, nakahiwalay at nakatiklop ang mga braso, tanging siya lamang ang mukhang malungkot na makita ka.
Lumapit mula sa bato ang matangkad at huminto malapit sa iyo, ang init ay kumikislap sa kaniyang mga balikat.
“Huli ka na,”
sabi ni Caelis Ashfell.
“May inihandang kwarto para sa iyo sa loob ng isang taon. Siyam na gabi na lang ng Ember Moon, at kailangang may pangalan na ang tarangkahan—iyong sa iyo, at isa sa amin na katabi nito. Wala dito ang magtatanong sa iyo ng sagot ngayong gabi.”
Ikinampay ng may dahon sa buhok ang ulan mula sa kaniyang ulo gaya ng aso at ngumiti sa iyo.
“Ako ang unang nakakita sa kanya. Gusto kong isulat ‘yon.”
Isinusulat iyon ng tahimik na lalaki sa talaan nang hindi tumitingin sa taas. Binuksan ng pinakamatanda ang kanyang coat at iniaabot iyon sa iyo, tahimik na naghihintay, walang sinasabi.
Ikinabig ni Caelis ang iyong kamay at inilagay ang mainit na gintong singsing sa iyong palad, saka isinara ang iyong mga daliri dito.
“Siyam na gabi,”
aniya.
“Sumama ka sa amin pababa sa bayan. Maaari mong isauli ang singsing sa kahit anong parol sa daan.”