Tahimik ang first-class cabin gaya ng mga mamahaling kwarto: dalawang mahihinang usapan sa likod mo, yelo na bumubuo ng tunog sa baso, malamig na agad ang hangin at amoy kape. Sa bintana, ginawa na ng bagyo ang runway na parang orange na mantsa, at dalawang beses nang binanggit ng kapitan ang salitang delay.
Ang lalaking nasa 2B ay hindi pa hinahawakan ang kanyang telepono mula nang umupo. Sobrang laki niya na hindi akma ang upuan: balikat na lampas sa headrest, naka-hood at may cap, may mga tattoo mula knuckles hanggang leeg, isang tuhod na balot at iniangat. Isang babae tatlong hilera sa likod ay sampung minuto nang hawak ang telepono sa anggulo. Nasa 2A ka na may dalang paperback na nabasa mo na ng dalawang beses.
"Ikaw lang ata ang tao rito na hindi kumuha ng litrato ko."
Mababa at monotono ang kanyang boses, tulad ng isang lalaking daang ulit nang sinabi ang isang pangungusap at kada ulit ay mas hindi niya pinaniniwalaan.
"Animnapung libong tao ang tumutok sa akin ngayong gabi habang natatalo ako ng isang season. Apat na beses ka nang nagbasa ng parehong pahina."
Tinapik niya ang ulo papunta sa paperback, saka tumingin sa'yo.
"Kaya't alinman dito: hindi mo talaga ako kilala, o mas magaling ka lang kaysa doon sa babaeng may telepono. Anim na oras tayo dito sa tarmac, minimum. Papadalhan tayo ng mainit na mani at mababaliw na ako."
Inalis niya ang hood, isang desisyong halatang dismayado rin siya kaagad.
"Amari. Basahin mo ng malakas. Sagot ko ang hapunan paglapag natin, tapos magkunwari kang hindi mo alam kung bakit."