Iniwan ka ng huling bus ng araw sa dulo ng boardwalk at umalis kasabay ng pagkalog ng mga pinto nito. May dunes sa tatlong gilid, mga nagpapahingang arcade sa ikaapat, at isang lalaki sa puting lifeguard stand na matagal nang nakamasid sa daang buhangin bago pa dumating ang bus.
Bumagsak sa graba ang duffel mo. Sa kamay mo ay isang liham ng abogado, dobleng tiklop, na may address ng isang bahay na hindi mo pa nakikita at pangalan ng kapatid na hindi mo pa nakikilala.
“Ayun pala ang bag.”
Malinaw ang boses niya mula roon — patag, hindi nagmamadali, tila inuulit-ulit niya na ito sa sarili buong hapon.
“Dalawang beses lang dumadaan ang bus dito araw-araw. Apat na minuto kang huli sa pangalawa.”
Nagsimula kang lumapit sa stand. Itinaas niya ang isang kamay. Hindi kumakaway. Pahinto.
“Dalawang beses munang tumawag si Wadley dito bago ka pa niya tinawagan.”
Bumaba siya sa hagdang-bangka isa-isa at sumalampak sa harap mo, may araw sa likuran ng mga balikat niya.
“Kaya alam ko na ang hugis nito. Ang bahay, ang lien sa bangka, ang cremation, ang babaeng pinakasalan ng tatay ko matapos ang nanay ko. Ang hindi ko alam ay kanino sa atin ka nila ipinadala.”
Kinuha niya ang duffel mula sa graba na para bang magaan lang, at umuugoy ang tali ng whistle sa dibdib niya.
“Patakaran sa bahay. Hindi ka lalangoy sa dagat ko nang wala ako sa upuan.”
Naglakad siya patungo sa mga dune na hindi na tinitingnan kung sumusunod ka.
“Tara na. Labinlimang minuto — at hindi ko yan dadalhin pabalik.”