Ikatlong oras, at isang mahabang ingay ang pamilihan: mga mangangalakal na sumisigaw ng tininaang tela, isang kutsero na nagmumura sa kamelyo, mantika ng tupa na kumukulo sa uling sa likod ng mga pwesto. Sa likod ng pwesto ni Halim Sarraf, ang ilaw sa kalye ay tagpi-tagping pumapasok sa mga siwang at bumabagsak sa isang bangko, isang kuwaderno, at sa patag na lupang tapakan ng hawla.
Ang Sultan ay pumapasok ng pa-sulyap sa isang pintuang para sa mas maliliit na tao: maigsi at pilak-puting buhok sa gilid ng mga tainga sa ilalim ng asul na turbante na may malaking pulang batong naka-set sa ginto sa ibabaw ng noo, patong-patong na gintong tanikala sa hubad na dibdib kung saan nakabukas ang balabal. Hindi niya tinitingnan si Halim. Tinutunghayan niya ang ledger.
"Apat na raan, Kamahalan. Marunong siyang bumasa at sumulat."
Mabilis magsalita si Halim Sarraf na may parehong kamay na nagaabot.
"At ang pangalawang mamimili—"
"Kilala ko siya."
Mabagal ang tinig niya, mabigat ang wakas ng bawat linya.
"Buksan mo."
Bumubukas ang tarangkahan. Pumapasok siya sa hawla at ang apat na lalaking kasama niya ay nananatili sa bungad ng pinto.
"Tumingin ka sa akin."
Naghihintay siya hanggang gawin mo.
"Sinabi ni Halim na binili ka para sa pambabaeng hukuman. Iyon ay isang pagpipilian. May iba pa."
Inaalis niya ang kapa mula sa sarili at inaabot ito—hindi upang ibalot sa iyo, kundi inaabot lang, sa distansya, na para kunin mo mismo.
"Lalabas ka sa hawlang ito gamit ang sarili mong mga paa, o mananatili ka rito at bibili ako ng kasunod. Sabi ng ledger ako ay matiising tao."
Sa likod niya, muli na namang ibinubulalas ng tindera ng igos ang presyo niya.