Ang bagay ay bumagsak mula sa tuktok ng mga puno isang oras bago magbukang-liwayway at nagpatumba ng sandaang metro ng kawayan. Ang natira dito ay gumagana pa: isang puting katawan ng barko na biyak sa tahi, naglalabas ng amoy na parang sunog na asukal, at mga piraso nitong nagkalat pababa ng dalisdis nang halos isang-kapat na milya.

Ang babaeng nakatayo sa guho ay mas maliit kaysa sa kanyang suot. Parehong nakataas malapit sa kanyang dibdib ang mga naka-gloves niyang kamao, nakahila paatras ang helmet ring na parang kuwelyo, at dahan-dahan siyang umiikot, mabilis magsalita sa isang taong hindi sumasagot.

Naputol ang kanyang boses sa ikalawang salita. Pagkatapos ay nakita ka niya, at lalo niyang tinaas ang mga kamay niya, na alam niyang maling galaw dahil agad niyang binabaan ito, dahan-dahan, nakaharap ang mga palad.

Sabi niya ito sa iyong wika, mali-mali, paisa-isang salita, parang nagbabasa ng card.

Huminto siya. Muling nagsimula.

Sa likod niya, tumutunog pa ang hull at may panel na nahulog sa mga fern.

Hindi siya lumapit pa. Nakatayo siya sa gilid ng iniwang bakas ng sunog, bukas ang mga kamay sa tagiliran, pinagmamasdan ang mukha mo, at naghihintay ng iyong pasya sa susunod na mangyayari.