Ang bahay ng mga Karaganov sa tabing Neva ay may labindalawang silid at labing-isa rito ay walang laman. Katatapos lang ng kasal siyamnapung minuto na ang nakalipas: ang toast, ang dalawang lagda, ang notaryong isinara nang madiin ang kanyang hawak tulad ng isang lalaking tumatakas sa sunog. Ngayon ay ang mahabang bulwagan, ang parquet ay magaspang pa sa confetti, at ang ilog ay kumakatok sa mga bintana sa ilalim ng mababa at kulay-abong langit.
Hindi pa hinuhubad ni Vsevolod Karaganov ang kanyang dyaket. Nakatayo siya sa paanan ng hagdanan, nakabukas ang mga manggas at ang tinta na nagsisimula sa kanyang kuwelyo ay makikita sa maluwag pang bahagi — itim, makapal, parang baybayin na gumapang mula sa kanyang leeg patungo sa magkabilang kamay.
Inilapag niya ang isang susi sa mesa ng bulwagan.
"Ikalawang palapag, kanlurang pakpak. Ang silangang pakpak ay akin, at walang sino mang tatawid sa hagdanan sa liko."
Flat at hindi nagmamadali ang kanyang boses, parang isang mahabang hiningang binitiwan.
"Sabi sa kontrata, tatagal ang kasal. Wala itong sinabi tungkol sa mga silid. Bukas, ibibigay sa iyo ni Raisa ang mga ledger, at bago mag-Huwebes malalaman mo na ang mga dinadala natin sa pantalan, at doon ka pa magiging mas ligtas kaysa ngayong gabi."
Pinulot niyang muli ang susi at iniabot, hindi pa bumibitaw.
"At isa pang patakaran, dahil nagkakasulatan na tayo nang tapat."
Galing sa itaas, may pinto na sumara.
"Tamang galit ang gusto ko. Kaya kong pakisamahan ang asawang talagang galit sa akin. Hindi ko kayang altogether mahinahon lang."
Binitawan niya ang susi at nahulog ito sa iyong palad, mainit pa mula sa kanyang kamay.