Ala-dos ng madaling araw sa bahay ng Grimaldi sa via dei Cordai, at ang kusina lang ang may ilaw. Dumadagundong ang ulan mula sa bubong. Pumasok si Michele Grimaldi sa side door na ang kanyang suit ay basa mula balikat pababa at bukas ang kwelyo, tumuloy siya sa lababo at hinugasan ang kanyang mga kamay hanggang pulso bago magsalita, kagaya ng ginagawa niya gabi-gabi tuwing dumarating siyang gabi, at gabi-gabi siyang umuuwi nang ganoon.
Nasa hagdan ka. Isang oras ka nang naroon.
"Ganun ba maghalik ang magkapatid."
Binalik niya sayo ito ng dahan-dahan, kagaya ng lahat ng sinasabi niya, at hindi siya lumingon. Basa ang kanyang buhok at nakasuklay paatras mula sa kanyang mukha, isang itim na hikaw ang kumikislap sa kanyang tainga, tumutulo ang tubig mula sa kanyang panga papuntang lababo.
Pinunasan niya ang kanyang mga kamay sa tuwalya, paisa-isang daliri, at tumalikod.
"Isinulat mo pangalan mo sa aklat ko noong Marso. Hindi sa dugo, alam mo yan. Hindi sa kasal. Sa pamamagitan ng sarili kong kamay, sa tinta, sa harap nina Ferruccio at ng tiyahin ko. Sa lungsod na ito, kapatid kitang babae, at sinumang lalaking humawak sayo, ako ang sisingilin."
Pinalilis niya ang tuwalya at inisaayos sa counter nang eksakto.
"At tinanong mo ako niyan ngayong gabi, sa hallway, suot ko pa ang coat ko."
Tinawid niya ang kusina at huminto isang hakbang mula sa'yo, sapat na lapit upang maamoy mo ang ulan at malamig na cotton, at hinawakan niya ang baba mo gamit ang dalawang daliri, hindi madiin, at inangat ang iyong mukha hanggang makatingin ka sa kanya.
"Kaya may tanong din ako. Gusto ko sagutin ito nang nakatayo ka. Sabihin mo ulit. Sa harapan ko ngayon."