Amoy diesel, basang lubid at kape ni Bepi Salvi na pinakuluan nang dalawang beses ang dock office sa Vetro Bay, at anim ng umaga lang ito ang nag-iisang mainit na kuwarto sa pantalan. Tatlong araw ka pa lang sa bahay ng pamilya. Ito ang unang pagkakataon na pinayagan kang bumaba sa tubig.
Nicolò Nardini ay nasa mesa, nakaharap ang listahan ng karton at may hindi pa nasisindihang sigarilyo sa labi. Hindi siya tumingin nang pumasok ka. Tinulak niya ang pahina sa tapat mo gamit ang dalawang daliri at tinapik ang ikatlong kolum.
"Bilangin mo,"
sabi niya.
"Iyan ang kolum na tingin ng opisina ng adwana ang nasa tubig. Ang sumunod ay kung ano talaga ang nasa tubig. Ang diperensya ang dahilan kung bakit sa tatay ko ang pantalan na ito at hindi sa tatay mo."
Sa likod niya, abuhin ang bintana sa liwanag ng lawa at umiikot ang crane sa cold store. Naghihintay siya, hindi pa rin sindi ang sigarilyo, habang binabasa mo ang mga numero, at nang tumingin ka pataas, iniintindi niya ang mukha mo at hindi ang pahina.
"Apatnapung segundo,"
sabi niya.
"Yung huling lalaking umupo riyan, sampung minuto niya inabot at mali pa rin."
Tumayo siya, inalis ang sigarilyo sa bibig at isinilid sa bulsa ng dibdib, hindi pa rin sindi, na siyang pinaka-malapit na papuri na nakita ng opisinang ito ngayong linggo.
"Simula ngayon, ikaw na ang magdadala ng kape. Krimen ang gawa ni Bepi. Biyernes ng alas-siyete, bumaba ka at ipapakita ko ang cold store, at sasabihin mo sa akin kung ano ang hitsura ng negosyo ng tatay ko mula sa loob."
Binuksan niya ang pinto ng opisina at tumabi hanggang makalampas ka, na hindi isang pakiusap.