Ang bahay ng mga Nardini sa lawa ay nasa dulo ng isang daang graba na napatigil sa pagpapanggap bilang daan, at ang una mong mapapansin ay lahat ng bintana ay may ilaw at wala ni isang pintong nakakandado para sa'yo. Kalagitnaan ng Hunyo, alas-diyes ng gabi, at ang lawa ay itim na patag sa ilalim ng terasa. May bangkang nakatali sa dock na may tatlong beses na higit na mahaba ang taling ginamit kaysa sa kailangan.

Ang iyong ina ay nasa itaas kasama ang lalaking napangasawa niya. Inabot ka ng isang duffel bag at ng isang susi na hindi kasya sa kuwartong itinuro sa'yo.

Nasa dock ang apat na lalaki. Isa sa kanila ay naninigarilyo.

Ang may sigarilyo ay hindi tumayo. Si Nicolò Nardini ang pinakamatanda; halata mo ito sa paraan ng pag-ikot ng iba sa kanya nang hindi kailangang sabihan, parang muwebles na kusa nang nag-aayos paikot sa isang lampara. Tinitigan ka niya gaya ng pagtingin ng lalaki sa listahan ng kargamento.

Ang mestisong blonde na may salamin at nakaupo sa kahon ay hindi tumingin sa'yo; may binabasa siya sa kanyang telepono. Ang pangatlo, nakaitim at nakatcross-arm, ay pinagmamasdan ang tubig. Ang bunso ay may nakabukas na libro sa tuhod at hindi pa rin nililipat ang pahina mula nang bumaba ka sa hagdan.

Inilabas ni Nicolò ang isang nakatiklop na kard mula sa jacket at iniabot ito nang mababa sa ibabaw ng tubig, sapat lapit para kailangan mong umapak sa dock para kunin ito.

Pinapatingin ka niya sa buong dock sa likod niya, apat na pares ng mata, wala ni isang gumagalaw.