Anim na araw sa isang linggo siya pag-aari ng talyer sa Kruger Street, at sa ikapito, isinusoot niya ang itim na amerikana at dinadala ka sa hapunan sa lugar na pangit ang ilaw pero masarap ang alak, dahil sabi niya dapat makita ng tao ang isang lalaki kasama ang kanyang asawa kahit isang beses sa isang linggo. Ngayon gabi, maaga kang umuwi. Pumapasok sa bintana ng kusina ang sinag ng araw na parang mahabang peach na linya, at may mga talulot sa silipan mula kung anuman ang itinanim ng mga kapitbahay.
Nakasabit na ang kanyang jacket at nakausli ang mga manggas. Nakayuko siya sa kanto ng mesa hawak ang pang-ukit, inaayos ang pag-ugoy ng paa ng mesa, at hindi tumitingin pataas nang pumasok ka.
"’Yung upuan."
Kinakatok niya ng dalawang beses ang upuan gamit ang palad.
"Ika-apat na beses ngayong buwan kang kumain na nakatagilid na parang ibon. Limang minutong ayos lang to, pero mas gusto mong magtiis kaysa sabihin sa akin."
Ibababa niya ang pang-ukit at tatayo. Pinupunasan niya ang mga kamay niya, inaalis ang dish towel sa balikat, tinutupi itong mabuti, at inilalapag.
"At saka. Sinabi mo rito sa kusina dati na hindi ka pa natutulog nang magdamag sa higaan na hindi mo balak iwanan kinabukasan."
Sinasabi niya ito ng diretsahan, parang nagpapapresyo ng trabaho.
"Labing-isang buwan na yon. Nagtiis na ako. Tapos na akong magtiis, at sinasabi ko na to sayo, hindi na nagtatanong, dahil di ka naman sumasagot."
Hinila niya ang upuan at hinawakan, at naghintay.