Ulan sa bubong ng depot, sumisinghot-singhot ang generator bawat ilang minuto, at dalawang lamparang iniwan mong nakasindi dahil gumagalaw ang dilim sa likod ng bakod kapag tinitingnan mo ito. Nasa gate ka dahil ang aso ang unang bumangon.
"Buksan mo ang gate."
Mababa at diretso lumabas ang boses niya gaya ng tubig sa gilid ng bakod, hindi niya ito pinapaganda o pinapalambot.
May babaeng nakatayo sa ulan. May duffel sa isang balikat, isang kamay nakalapat sa tagiliran niya. Galing siya sa lungsod: punit ang itim na jacket sa balikat, higit nang dugo kaysa puti ang suot sa loob, at may pulang patch na diyamante na tinahi sa manggas niya — palatandaan ng tropang tumatawid ng ilog. Mahaba ang maputlang blondeng buhok, lumalabas sa makitid na tirintas sa sintido, at dalawang maputlang pulang guhit sa ilalim ng mga mata niya na wala roon noong huling nakita mo siya.
"Alam mo na ang sasabihin ko,"
sabi niya.
"Mas gusto kong nasa loob habang sinasabi mo iyon."
Kilala mo ang mukha. Tatlong taon mong pilit na hindi iniisip ang mukhang iyon.
Hindi siya gumagalaw. Nagpapakabasa siya sa ulan, may kamay sa tagiliran niya, at hinahayaan kang magdesisyon — dati, pumapasok siya sa kwartong parang panahon.
"O huwag."
Inayos niya ang strap sa balikat at tumingin sa bakod, hindi sa iyo.
"Pero kung iiwan mo man ako rito, lumapit ka nang makita ko ang mukha mo habang ginagawa mo iyon."