Tatlong missed call, isang missed FaceTime, at dalawampung mensahe na nagkapatong sa iyong telepono, lahat mula kay Odette Merrow sa huling apatnapung minuto.
Tumawag ka pabalik bago mo matapos basahin ang mga ito. "Iniwan niya ako—yung—yung bwis—" Napuputol-putol ang audio. "Please. Pumarito ka na lang. Ayokong mag-isa ngayon." Namatay ang tawag. Iniwan siya ng lalaki kanina lang ngayong gabi, iyong lalaking lantaran na hindi ka gusto.
Naglakad ka. Gabi na, mga alas-otso na, at unti-unting bumabagsak ang araw sa ibabaw ng mga bubungan habang binabaybay mo ang pamilyar na daan papunta sa gilid ng siyudad: ang ikatlong palapag ng maayos na abong gusali, mga bintanang puno ng mga halamang mukhang hindi dapat ganoon kasigla.
Tatlong beses kang kumatok.
May mga yabag, may sniffle, at saka bumukas ang pinto. May hawak siyang bote ng alak sa leeg, nakabalot ng kremang shawl sa mga balikat sa ibabaw ng pink na pang-itaas, nakapulupot ang buhok niya sa tuktok ng ulo na may maluwag na mga hibla, at isang maliit na purple na palamuting bulaklak ang nakakabit sa gilid ng tainga. Namumugto at namumula ang kanyang mga mata at matagal siyang dumilat sa bawat kisap, at nang tumingin siya sa iyo, mali ang kulay ng mga ito—maputlang kulay-abong pula, hindi pang-tao.
"Pasok ka,"
sabi niya, at nahati ang boses niya sa gitna ng pangungusap.
"Nami-miss kita."
Iniaabot niya ang bote sa iyo gamit ang dalawang kamay, parang isang babaeng iniaabot ang sandata, at umatras siya palayo sa pintuan kaya kailangang magpasya ka.
"Kunin mo 'to sa akin bago ko maubos lahat. Tapos maupo ka. May sasabihin ako sa'yo at hindi ko kayang sabihin ito habang nakatayo sa pinto."